جهان در انتظار دولت جهانی امام مهدی عج

شكواى سبز

سيد مهدى شجاعى

اقراء باسم ربك الذى خلق، خلق الانسان من علق، اقراء و ربك الاكرم الذى علم بالقلم... بخوان...

خدايت زمانى تو را فرمان خواندن داد كه سياهى جهالت و يأس بر آسمان قلب انسانيت سايه افكنده بود.

زمانى تو را دعوت به خواندن كرد كه شب ديجور براى فرار از سياهى خويش به دنبال روزنى مى‏گشت.

زمانى كه شكواى سبز درختان و گلايه‏هاى زلال آبشار و اشك حسرت ابرهاى غم گرفته از نبودنت و در انتظار آمدنت غمگنانه‏ترين تسبيح را با خدا مى‏گفتند.

معشوق زمانى تو را فرمان خواندن داد كه معصومانه‏ترين فرياد انسان از پاهاى جستجوگر تاول زده‏اش قلب سخت‏ترين صخره‏ها را مى‏لرزاند.

انسان «بلى» گفته‏اند كه پا به پاى پيامبران از آدم تا مسيح درس عبوديت خوانده بود فارغ از مرور مكرر كلاسهاى پيشين، معلمى را جستجو مى‏كرد كه عميقترين و ظريفترين نيازهاى هميشه‏اش را اغنا كند.

معبود زمانى تو را دعوت به خواندن كرد كه گوش دل تمامى محرومان تاريخ در انتظار شنيدن كلام تو لحظه مى‏شمرد.

تو زمانى لب به اجابت گشودى كه فرشتگان را تاب نگريستن در جهلستان كفر زمين نبود.

معشوق لحظه‏اى تو را يافت و برگزيد كه در جستجوى ظرفى به گنجايش بى نهايت، گل تمامى آدميان را با محك علم لايتناهى خويش آزموده بود.

و تو كه با خواندنت سرنوشت تاريخ را رقم مى‏زدى و كشتى جاودانه هدايت را بر زلال فطرت انسانهاى هميشه، بادبان مى‏كشيد.

تو كه با خواندنت شكوفه‏هاى اميد را بر شاخه درخت وجود مى‏نشاندى، تو كه با خواندنت عشق را جان دوباره مى‏بخشيدى.

تو كه با خواندنت ايثار را توان ايستادن مى‏دادى.

تو كه با خواندنت خورشيد هدايت را از ظلمت «نه توى» جهالت بيرون مى‏كشيدى.

تو كه با خواندنت غبار كهنه از چهره دردآلوده مستضعفين جهان مى‏تكاندى و رمق در پاهايشان مى‏ريختى و غرور در نگاهشان و خنده بر لبانشان، تو كه با خواندنت مشيت بالغه‏ى خداوندى را پاسخى عارفانه مى‏گفتى.

طبيعى بود كه تأمل كنى و بلرزى آنچنانكه ضربان قلب تو را فرشتگان آسمان بشنوند.

طبيعى بود كه عرق پيشانى تو را بالهاى تواضع جبرئيل بروبد.

طبيعى بود كه فلق، سرخى آن لحظه چهره تو را به يادگار هميشه بگيرد چرا كه تو تنها براى آن زمان و مكان نمى‏خواندى.

تو خواندى، آنچنان رسا كه خون در رگهاى منجمد محرومين تاريخ دواندى.

تو خواندى آنچنان شيوا كه پشت خميده مستضعفان با جوهر كلام تو استقامت يافت.

تو خواندى، آنچنان بلند كه محكمترين ستونهاى ظلم در دورترين نقطه تاريخ از كلام تو لرزيد.

و تو آنچنان استوار خواندى كه از وراى مظلوميت چهار ده قرن اكنون ما كلام تو را از حلقوم فرزندت شنيديم.

و گوش به زبان و جان به آواى تو سپرديم.

آنچه ما را از خواب غفلت ديرينه برانگيخت، آنچه گره در مشتهاى ما انداخت و آنها را به هم گره كرد.

آنچه فرياد مظلوميت ما را به آسمان پاشيد.

آنچه رمق شكستن پايه‏هاى ظلم را در دستهاى ما انداخت.

همان كلام تو بود كه از حنجره مبارك فرزندت طلوع كرد.

بر گرفته از دفتر تبلیغاتی حوزه علمیه قم شبکه بلاغhttp://www.balagh.net/persian/specific/vije_mabathe_pyambar/index.htm

 

نوشته شده توسط جلیل در سه شنبه هشتم مرداد 1387 ساعت 23:51 موضوع 27 ماه رجب روزبعثت پیامبر اعظم صلی الله و علیه وآل | لینک ثابت

خاستگاه نور !

شعری که ملاحظه می کنید، در مسابقه ادبی یغما بمناسبت آغاز پانزدهمین قرن بعثت پیامبر اسلام در مهرماه 1347بین اشعارنو رسیده از سراسر کشور ممتاز شناخته شد و برنده جایزه گردید .سراینده آن آقای علی موسوی گرمارودی است که در نشریه نجات نسل جوان ، شماره 4 بیستم بهمن ماه 1347 درج گردیده .

چون این اشعار دارای مزامین عالی در خصوص بعثت است برای لذت بردن علاقه مندان در این وبلاگ درج می شود .

غروبی سخت دلگیر است

ومن ، بنشسته ام اینجا ،کنار غار پرت و ساکتی ، تنها

که میگویند : روزی روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ،

ونام آن حرا بوده است .

واینجا کعبه و بطحا است ...

وروز از روزهای حج پاک ما مسلمانها است .

**

برون از غار :

زپیش روی وزیر پای من ، تا هرکجا ، سنگ و بیابان است .

هواگرم است و تبدار است اما می گراید سوی سردی ، سوی خاموشی .

و خورشید از پس یک روز تب ، در بستر غرب افق ، آهسته میمیرد ...

ودر اطراف من از هیچ سوئی ، رد پایی نیست .

ودور من صدایی نیست .

فضا خالی است

و ذهن خسته و تنهای من ، چون مرغ نوبالی ،

- که هردم شوق پروازی بدل دارد –

کنار غار ، از هر سنگ ، هر صخره

                                               پرد بر صخره ای دیگر ..

و می جوید به کاوشهای پی گیری ، نشانی های مردی را .

- نشانی ها ، که شاید مانده بر جا ، دیر دیر : از سالیانی پیش –

ومن همراه ذهن خود ، در غار می گردم .

وپیدا می کنم گوئی نشانی های که می جویم :

                                      همانست ، اوست

کنار غار ، اینجا ، جای پای اوست ، می بینم .

و می بویم تو گویی بوی او را نیز

همانست اوست :

یتیم مکه ، چوپانک ، جوانک ، نوجوانی از بنی هاشم

                                       وبازرگان راه مکه و شامات 

                                                     امین ، آن راستین ، آن پاکدل ، آن مرد ،

                                        وشوی برترین بانو : خدیجه .

                                                                       نیز ، آن کس کو سخن جز حق نمی گوید .

                                                                       وغیر از حق نمی جوید .

                                                                       وبتها را ستایشگر نمی باشد .

واینک : این همان مرد ابر مرد است .

                             محمد (ص) اوست

پلاسی بر تن است اورا .

و می بینم که بنشسته است ، چونان چون همان ایام .

همان ایام کاین ره بسا ، بسیار می پیمود .

و شاید نازنین پایش زسنگ راه می فرسود .

ولی اوهمچنان هر روز می آمد .

                                 ومی آمد ..... ومی آمد

و تنها می نشست اینجا .

غمان مکه مشوم آن ایام را با غار می نالید .

غم بی همزبانیهای خود را نیز ...

ومن ، اکنون ، به هر سنگی که در این غار می بینم ،

به روشن تر خطی می خوانم آن فریادهای خامش اورا ...

واکمون نیز گوئی آمده است او .. آمده است اینجا ،

ومی گوید غم آن روز گاران را :

عجب شبهای سنگینی !

                            همه بی نور !

نه از بام فلک ، قندیل اختر ها بود آویز .

نه اینجا – وادی گستردهء دشت حجاز – از شعله نوری ، سراغی هست .

زمین ، تاریک تاریک است و برج آسمانها نیز .

نه حتی در همه ام القری یک روز روشن .

تمام شهر بی نور است ...

نه تنها شب ، که اینجا روزهم بسیار شبرنگ است .

فروغی هست اگر از آتش جنگ است !

فروزان مهر ، اینجا سخت بی نور است ، بی رنگ است .

تو گوئی راه خود را هرزه می پوید .

و نهر نور آن ، زانسوی این دنیا بود جاری .

مه ، اندر گور شب خفته است و نا پیداست .. پیدا نیست .

سیه رگهای شب – این کوچه ها – از خون مه خالیست .

در آن ها می دود چرکاب تند ننگ و بد نامی ، بد اندیشی

                                              ودر رگهای مردم هم .

سیه بازارهای روسپی نامردمان گرم است .

تمام شهر گردابی است پر گنداب .

تمام سرزمینها نیز

                                  دنیاهم .

وگوئی قرن ، قرن ننگ و بد نامی است .

فضیلتها لجن آلوده ، انسانها سیه فکر و سیه کارند ...

و انسانها نام اشرافی زیبائی است از معنی تهی مانده ...

**

محمد (ص) گرم گفتاری غم آلود است .

و خور ، دیریست مرده ، غار تاریک است .

ومن چیزی نمی بینم .

ولی گوشم به گفتار است ...

ومی بینم تو گوئی رنگ غمگین کلامش را :

خدای کعبه ، ای یکتا !

درودم را پذیرا باش ، ای بر تر .

و بشنو آنچه می گویم :

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو .

پیام تلخ دختر بچگان ، خفته اندر گور .

پیام رنج انسانهای زیر بار ، وز آزادگی مهجور .

پیام آنکه افتاده است در گرداب

                             و فریادش بلند است : ای آدمها ....

       پیام من ، پیام او ، پیام او ...

 محمد (ص) غمگنانه ناله ای سر می دهد آنگاه میگوید :

خدای کعبه ، ای یکتا !

درون سینه ها یاد تو متروک است

واز بی دانشی و از بزهکاری :

- مقام بر ترین مخلوق تو ، انسان -

بسی پائین تر از حد سگ و خوگ است .

خدای کعبه ، ای یکتا !

فروغی جاودان بفرست ، کاین شبها بسی تار است .

ودست ! اهرمن ها سخت در کار است .

و دستی را به مهر از آستین باز ، بیرون کن

که : بردارد به نیروی خدائی شاید ، این افتاده پرچمها انسان را

فروشوید غبار کینه های کهنه از دلها

در اندازد ، به بام گهنه گیتی بلند آواز

بر آرد نغمه ای همساز

فروپیچد بهم ، طومار قانونهای جنگل را .

و گوید : ای انسانها !

                           فراگردهم آیید و فراز آیید .

                                                       باز آئید .

صدابردارد انسان را .

و گوید : های ، ای انسان !

                                   برابر آفریدت ، برابر باش !

                                   وزین پس با برابرها ی خود ، از جان برادر باش 1

**

صدا بردارد اندر پارس ، در ایران .

وبا آن کفشگر گوید :

                          پسر را رو ، به هر مکتب که خواهی نه !

                         سپاهی زاده را با کفشگر ، دیگر ، تفاوتهای خونی نیست .

                         سیاهی و سپیدی نیز ، حتی ، موجب نقص و فزونی نیست ...

                خدای کعبه .. ، ای یکتا...

**

بدین هنگام

کسی آهسته گوئی چون نسیمی می خزد در غار

محمد را صدا آهسته می آید فرود از اوج !

و نجوا گونه می گردد .

پس آنگه می شود خاموش .

سکوتی ژرف وهم آلود ناگه چون درخت جاودان در غار می روید ...

و شاخ و برگ خود را در فضای قیر گون غار می شوید

و من در فکر آنم کاین چه کس بود ، از کجا آمد ؟ !

که ناگه این صدا آمد :

                            (( بخوان )) .. اما جوابی بر نمی خیزد

محمد ، سخت مبهوتست گوید ، کاش می دیدم !

صدا با گرمتر آوا و شیرین تر بیانی باز می گوید :

((بخوان ! ) ... اما محمد همچنان خاموش

دل اندر سینهء من باز می ماند زکار خویش ، گفتی می روم از هوش

زمان ، در اضطراب و انتظار پاسخش ، گوئی فرو می ماند از رفتار،

                                                                        هستی می سپارد گوش .

پس از لختی سکوت – اما که عمری بود گوئی – گفت :

                                                              (( من خواندن نمی دانم ))

همانکس ، باز پاسخ داد :

                              (( بخوان ! بنام پرورنده ایزدت کو آفریننده است ....))

و او می خواند ، اما لحن آوایش .

                                       به دیگر گونه آهنگ است

                                       صدا گوئی خدا رنگ است .

می خواند :

(( بخوان ، بنام پرورنده ایزدت ، کو آفریننده است ...)

**

درودی می تراود از لبم بر او

درودی گرم 

***

غروب است و افق گلگون و خوش رنگ است

و من بنشسته ام اینجا ، کنار غار پرت و ساکتی ، تنها

که میگویند روزی ، روزگاری مهبط وحی خدا بوده است ،

ونام آن حرا بوده است .

ودر اطراف من ، از هیچ سویی رد پایی نیست .

و دور من ، صدائی نیست ...

 

نوشته شده توسط جلیل در شنبه بیستم مرداد 1386 ساعت 22:27 موضوع 27 ماه رجب روزبعثت پیامبر اعظم صلی الله و علیه وآل | لینک ثابت

یا مهدی موعود ای صاحب الزمان ای وارث غدیر وبعثت ای آخرین وصی رسول خدا (ص) عیدبزرگ اسلامی بعثت پیامبر اعظم صلی الله علیه و اله را به پیشگاه مقدست وبه همه مسلمین ، وغدیرباوران عاشورائی منتظر ظهور دولت جهانیت (بیدارگران خداجوی مدافع بعثت و غدیر ) تبریک و تهنیت عرض نموده واز درگاه خداوند سبحان تمنای ظهور و حضورت را داریم اللهم عجل لولیک الفرج والنصر    

اعمال وارده در شب مبعث ( شب بيست و هفتم رجب)

منبع:  http://www.lankarani.org 

سالروز تجلى انوار الهى، نزول والاترين نعمت پروردگار بر بشريت، طلوع خورشيد درخشان خاتميت بر آسمان نبوت، بعثت اشرف موجودات، خاتم انبياء حضرت محمد مصطفى(صلى الله عليه وآله) بر همه يگانه پرستان، مخصوصاً مسلمانان مبارك باد.

اول: مستحب است که درنيمه هاى اين شب از خواب برخيزيد و به عبادت بپردازيد و کيفيت آن به اين صورت است: به جاى آوردن دوازده ركعت نماز، در هر ركعت حمد و سوره‏اى از سوره‏هاى كوچك مفصل ( مفصل از سوره محمد است تا آخر قرآن). در هر دو ركعت سلام دهيد. پس از پايان نمازها، سوره حمد را هفت مرتبه و معوذتين را هفت مرتبه و قل هو الله أحد و قل يأايها الكافرون هر كدام را هفت مرتبه و إنا أنزلناه و آية الكرسى هر كدام را هفت مرتبه بخوانيد. سپس اين دعا را قرائت نماييد :

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِى لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدا وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِى الْمُلْكِ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَ كَبِّرْهُ تَكْبِيرا اللَّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ بِمَعَاقِدِ عِزِّكَ عَلَى أَرْكَانِ عَرْشِكَ وَ مُنْتَهَى الرَّحْمَةِ مِنْ كِتَابِكَ وَ بِاسْمِكَ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ وَ ذِكْرِكَ الْأَعْلَى الْأَعْلَى الْأَعْلَى وَ بِكَلِمَاتِكَ التَّامَّاتِ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَنْ تَفْعَلَ بِى مَا أَنْتَ أَهْلُهُ . آنگاه هر دعايى كه خواستيد بخوانيد. انشاءا... مستجاب مى شود.

دوم زيارت حضرت امير المؤمنين عليه السلام كه افضل اعمال اين شب است.

سوم شيخ كفعمى در بلد الامين فرموده كه در شب مبعث اين دعا را بخوانند: اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِالتَّجَلِّى [بِالنَّجْلِ‏] الْأَعْظَمِ فِى هَذِهِ اللَّيْلَةِ مِنَ الشَّهْرِ الْمُعَظَّمِ وَ الْمُرْسَلِ الْمُكَرَّمِ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَنْ تَغْفِرَ لَنَا مَا أَنْتَ بِهِ مِنَّا أَعْلَمُ يَا مَنْ يَعْلَمُ وَ لا نَعْلَمُ اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِى لَيْلَتِنَا هَذِهِ الَّتِى بِشَرَفِ الرِّسَالَةِ فَضَّلْتَهَا وَ بِكَرَامَتِكَ أَجْلَلْتَهَا وَ بِالْمَحَلِّ الشَّرِيفِ أَحْلَلْتَهَا اللَّهُمَّ فَإِنَّا نَسْأَلُكَ بِالْمَبْعَثِ الشَّرِيفِ وَ السَّيِّدِ اللَّطِيفِ وَ الْعُنْصُرِ الْعَفِيفِ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ أَنْ تَجْعَلَ أَعْمَالَنَا فِي هَذِهِ اللَّيْلَةِ وَ فِى سَائِرِ اللَّيَالِى مَقْبُولَةً وَ ذُنُوبَنَا مَغْفُورَةً وَ حَسَنَاتِنَا مَشْكُورَةً وَ سَيِّئَاتِنَا مَسْتُورَةً وَ قُلُوبَنَا بِحُسْنِ الْقَوْلِ مَسْرُورَةً وَ أَرْزَاقَنَا مِنْ لَدُنْكَ بِالْيُسْرِ مَدْرُورَةً اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَرَى وَ لا تُرَى وَ أَنْتَ بِالْمَنْظَرِ الْأَعْلَى وَ إِنَّ إِلَيْكَ الرُّجْعَى وَ الْمُنْتَهَى وَ إِنَّ لَكَ الْمَمَاتَ وَ الْمَحْيَا وَ إِنَّ لَكَ الْآخِرَةَ وَ الْأُولَى اللَّهُمَّ إِنَّا نَعُوذُ بِكَ أَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزَى وَ أَنْ نَأْتِيَ مَا عَنْهُ تَنْهَى اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُكَ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِكَ وَ نَسْتَعِيذُ بِكَ مِنَ النَّارِ فَأَعِذْنَا مِنْهَا بِقُدْرَتِكَ وَ نَسْأَلُكَ مِنَ الْحُورِ الْعِينِ فَارْزُقْنَا بِعِزَّتِكَ وَ اجْعَلْ أَوْسَعَ أَرْزَاقِنَا عِنْدَ كِبَرِ سِنِّنَا وَ أَحْسَنَ أَعْمَالِنَا عِنْدَ اقْتِرَابِ آجَالِنَا وَ أَطِلْ فِي طَاعَتِكَ وَ مَا يُقَرِّبُ إِلَيْكَ وَ يُحْظِى عِنْدَكَ وَ يُزْلِفُ لَدَيْكَ أَعْمَارَنَا وَ أَحْسِنْ فِى جَمِيعِ أَحْوَالِنَا وَ أُمُورِنَا مَعْرِفَتَنَا وَ لا تَكِلْنَا إِلَى أَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ فَيَمُنَّ عَلَيْنَا وَ تَفَضَّلْ عَلَيْنَا بِجَمِيعِ حَوَائِجِنَا لِلدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ وَ ابْدَأْ بِآبَائِنَا وَ أَبْنَائِنَا وَ جَمِيعِ إِخْوَانِنَا الْمُؤْمِنِينَ فِى جَمِيعِ مَا سَأَلْنَاكَ لِأَنْفُسِنَا يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ اللَّهُمَّ إِنَّا نَسْأَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظِيمِ وَ مُلْكِكَ الْقَدِيمِ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ أَنْ تَغْفِرَ لَنَا الذَّنْبَ الْعَظِيمَ إِنَّهُ لا يَغْفِرُ الْعَظِيمَ إِلا الْعَظِيمُ اللَّهُمَّ وَ هَذَا رَجَبٌ الْمُكَرَّمُ الَّذِى أَكْرَمْتَنَا بِهِ أَوَّلُ أَشْهُرِ الْحُرُمِ أَكْرَمْتَنَا بِهِ مِنْ بَيْنِ الْأُمَمِ فَلَكَ الْحَمْدُ يَا ذَا الْجُودِ وَ الْكَرَمِ فَأَسْأَلُكَ بِهِ وَ بِاسْمِكَ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَعْظَمِ الْأَجَلِّ الْأَكْرَمِ الَّذِى خَلَقْتَهُ فَاسْتَقَرَّ فِى ظِلِّكَ فَلا يَخْرُجُ مِنْكَ إِلَى غَيْرِكَ أَنْ تُصَلِّيَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ أَهْلِ بَيْتِهِ الطَّاهِرِينَ وَ أَنْ تَجْعَلَنَا مِنَ الْعَامِلِينَ فِيهِ بِطَاعَتِكَ وَ الْآمِلِينَ فِيهِ لِشَفَاعَتِكَ اللَّهُمَّ اهْدِنَا إِلَى سَوَاءِ السَّبِيلِ وَ اجْعَلْ مَقِيلَنَا عِنْدَكَ خَيْرَ مَقِيلٍ فِى ظِلٍّ ظَلِيلٍ وَ مُلْكٍ جَزِيلٍ فَإِنَّكَ حَسْبُنَا وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ اللَّهُمَّ اقْلِبْنَا مُفْلِحِينَ مُنْجِحِينَ غَيْرَ مَغْضُوبٍ عَلَيْنَا وَ لا ضَالِّينَ بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ اللَّهُمَّ إِنِّى أَسْأَلُكَ بِعَزَائِمِ مَغْفِرَتِكَ وَ بِوَاجِبِ رَحْمَتِكَ السَّلامَةَ مِنْ كُلِّ إِثْمٍ وَ الْغَنِيمَةَ مِنْ كُلِّ بِرٍّ وَ الْفَوْزَ بِالْجَنَّةِ وَ النَّجَاةَ مِنَ النَّارِ اللَّهُمَّ دَعَاكَ الدَّاعُونَ وَ دَعَوْتُكَ وَ سَأَلَكَ السَّائِلُونَ وَ سَأَلْتُكَ وَ طَلَبَ إِلَيْكَ الطَّالِبُونَ وَ طَلَبْتُ إِلَيْكَ اللَّهُمَّ أَنْتَ الثِّقَةُ وَ الرَّجَاءُ وَ إِلَيْكَ مُنْتَهَى الرَّغْبَةِ فِى الدُّعَاءِ اللَّهُمَّ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ وَ اجْعَلِ الْيَقِينَ فِى قَلْبِى وَ النُّورَ فِي بَصَرِى وَ النَّصِيحَةَ فِى صَدْرِى وَ ذِكْرَكَ بِاللَّيْلِ وَ النَّهَارِ عَلَى لِسَانِى وَ رِزْقا وَاسِعا غَيْرَ مَمْنُونٍ وَ لا مَحْظُورٍ فَارْزُقْنِى وَ بَارِكْ لِى فِيمَا رَزَقْتَنِى وَ اجْعَلْ غِنَايَ فِى نَفْسِى وَ رَغْبَتِي فِيمَا عِنْدَكَ بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ پس به سجده برو و بگو الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِى هَدَانَا لِمَعْرِفَتِهِ وَ خَصَّنَا بِوِلايَتِهِ وَ وَفَّقَنَا لِطَاعَتِهِ شُكْرا شُكْرا صد مرتبه پس سر از سجده بردار و بگو اللَّهُمَّ إِنِّى قَصَدْتُكَ بِحَاجَتِى وَ اعْتَمَدْتُ عَلَيْكَ بِمَسْأَلَتِي وَ تَوَجَّهْتُ إِلَيْكَ بِأَئِمَّتِى وَ سَادَتِى اللَّهُمَّ انْفَعْنَا بِحُبِّهِمْ وَ أَوْرِدْنَا مَوْرِدَهُمْ وَ ارْزُقْنَا مُرَافَقَتَهُمْ وَ أَدْخِلْنَا الْجَنَّةَ فِى زُمْرَتِهِمْ بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ . (نقل از :al-shi-comکتابسرا) التماس دعا

 

نوشته شده توسط جلیل در جمعه نوزدهم مرداد 1386 ساعت 0:1 موضوع 27 ماه رجب روزبعثت پیامبر اعظم صلی الله و علیه وآل | لینک ثابت